Ben kitaplarımın en iyi ve tek dostum olduğunu düşünürüm hep.

Ben kitaplarımın en iyi ve tek dostum olduğunu düşünürüm hep.

Kitap okurken kendimi başka bir dünyada buluyor veya maceralarla dolu bir yolculuğa çıkıyorum. Kimi zaman Sinbad’la, denizleri aşıyor, kimi zaman deve üstünde çöllerde geziniyorum.

Bazen devlerle mücadeleye giriyorum.

Sonra aklıma geldi, dedim ki kendi kendime: “Hep kitap okumak iyidir de... Acaba ben niye kitap yazmıyorum?” dedim.

Bu fikir aklıma yattı. Hemen elime kalemi kâğıdı aldım ve boş defterime yazılar yazmaya başladım.

Devleri yazdım. Denizleri aştım. Gökyüzüne çıktım. Güneşi kucakladım. Bulutların üstünde yattım. Rüzgârın savurduğu bir yağmur damlası oldum. Kimi zaman savrulan bir yaprak. 

Yahu; kitap yazmak ne kadar zevkli imiş. Kendimi özgür hissettim. Bembeyaz sayfaların arasında neredeyse sonsuzluğa uçuyorum.

*

Sınıftayız. Kitap okumakla ilgili bir tartışma konusu açıldı. Öğretmenim, “Çok gezen mi yoksa çok okuyan mı bilir?” diye sordu.

Parmak ka...
Devamını okumak için tıklayın