Cennet kapılarını açsın…

Bekir Coşkun

22 Ocak 2016

O gece otelin kapı camına iki küçük el yapışmıştı…

O gece otelin kapı camına iki küçük el yapışmıştı…
Uzun süre bekledi…
Kimi zaman eller yumruk olup cama “açın” diye vuruyordu, kimi zaman halsizleşip avuçlar aşağıya doğru kayarken, arkasında ter ve gözyaşından bir iz
bırakıyordu…
O gece çocuklar kaçıp sığınacak yer arıyorlardı…
Gezi Parkı’ndaki ağaçlar kesilmesin diye başlattıkları, dünyanın her tarafında gururla karşılanacak bir direniş, bir anda “terörist”, “vatan haini”, “eşkıya” suçuna dönüşmüştü…
Arkalarında TOMA’lar, coplar, gaz bombaları, boyalı sular ve kelepçeler
vardı…
Etrafları sarılan ve korkan gençlerden kimisi Divan Oteli’nin camlarına dayanmışlardı ve kapılar kapalıydı…
O iki küçük el çığlık çığlık kapının camındaydı…

*

Otel yönetimi şaşkındı…
Böyle hukuksuz, zalim ve ahlaksız bir ortamda, o çocuklara yardım etmek
özellikle işadamları açısından intihar sayılırdı…
Telefonlar işliyordu…
Bir ses otel yönetimine şöyle dedi:
“Açın kapıları…”

* Devamını okumak için tıklayın

Sözcü - Sözcü gazetesi köşe yazarları - Bekir Coşkun - Bekir Coşkun'un son yazısı - Bekir Coşkun'un son köşe yazısı - Bekir Coşkun'un yazıları - Bekir Coşkun'un bugünkü yazısı - Bekir Coşkun'un bugünkü köşe yazısı - Bekir Coşkun'un dünkü köşe yazısı - Bekir Coşkun'un köşe yazısı - Bekir Coşkun'un dünkü yazısı - Bekir Coşkun'un tüm köşe yazıları - Bekir Coşkun'un tüm yazıları - Bekir Coşkun yazıları